Sanktuarium Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej w Rokitnie

Wciąż starano się doprowadzić do koronacji Cudownego Obrazu, było to wielkim życzeniem ówczesnego biskupa diecezji Wilhelma Pluty, dla którego Rokitno było „duchowym sercem diecezji”. Na jego prośbę papież Paweł VI ustanowił Najświętszą Maryję Pannę z Rokitna główną Patronką diecezji gorzowskiej, wyznaczając dzień liturgicznego wspomnienia na 15 sierpnia. Biskup Pluta zatroszczył się także o to, by w Rokitnie powstał Dom Rekolekcyjny mogący pomieścić wielu pielgrzymów nawiedzających to miejsce.

Po tragicznej śmierci bp. Wilhelma Pluty jego następcą został bp Józef Michalik. Swe pierwsze kroki w diecezji skierował do Matki Bożej Rokitniańskiej, by oddać Jej hołd i zawierzyć swoją posługę pasterską. Tak jak poprzednik podjął starania o zgodę na koronację Obrazu. Nakreślił duszpasterski plan przygotowujący wiernych do tego wydarzenia, osobiście wystosował prośbę do papieża Jana Pawła II o pozwolenie na koronację. Wraz ze zgodą papież przekazał srebrny różaniec i złotą różę, które umieszczone są koło Wizerunku Matki Bożej, a także biały ornat i mitrę biskupią oraz białą sutannę i piuskę jako znak łączności duchowej z Rokitnem.

Koronacja Cudownego Obrazu

22 kwietnia 1989 r. w kaplicy na Watykanie została poświęcona korona, a kard. Józef Glemp, prymas Polski, z udziałem licznie reprezentowanego Episkopatu Polski i ponad 120 tysięcy wiernych 18 czerwca 1989 r. dokonał uroczystej koronacji Matki Bożej Rokitniańskiej, zwanej Matką Bożą Cierpliwie Słuchającą.

Kolejnym istotnym przedsięwzięciem stały się starania wiernych, duchowieństwa i bp. Adama Dyczkowskiego, który został kolejnym duszpasterzem diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, o wyniesienie kościoła rokitniańskiego do rangi Bazyliki mniejszej. Nastąpiło to w 2001 r., a ogłoszone zostało 3 maja 2002 r. w Święto Matki Bożej Królowej Polski. Stało się to dzięki wielkiej roli, jaką pełni Sanktuarium w rozwoju wiary, a także dzięki pięknu jego architektury i wystroju wnętrza.